Matagal na po akong naghahanap ng sagot kung pwede po bang mabago ang aking buhay dahil lumaki po aking may pangarap at may tamang prinsipyo. Ako po ang bunso sa 3 naming magkakapatid, sumunod ang ate ko at kuya. Pinalaki po ako sa poder ng aking ina kasama ang aking ate dahil ang tatay ko po ay umuuwi sa bahay namin na malayo sa siyudad kasama ang kuya ko. Nangyari nga lang po noong mga 5 years old ako ay namolestiya ako ng lalaki na naging bakla kalaunan. Pinain niya sa akin ang isang laruan upang sumama ako sa kanya. Wala po ang tatay ko  noon na dapat sana ay gumabay sa akin o kahit man lang kuya para may masabihan ako at maipadama ang pag-aaruga at pagmamahal ng isang lalaki.

Habang ako po ay lumalaki ay nagkakaroon po ako ng pagka ilang (estrangement) na makipaghalubilo sa lalaki dahil pakiramdam ko ay iba ako. Noong grade 1 ako kung saan ang sa psychosocial development ng isang bata ay dapat nakikipagkaibigan siya sa pareho nya ng kasarian ay di ko naranasan/napasahan ang stage na ito. Nong nag grade IV ako ay don na po ako naging malapit sa mga babae pero nagkakacrush ako ng babae at that time at may lalaki pang mga kaibigan kaya lang outcasted po ako sa mga hilig nila na laro kagaya ng pagtatakyan (di ko alam kung ito rin ba ang sa tagalog). Nang mag grade VI na ako ay nagkaroon po ako ng bestfriend na babae at nawalan na ng kaibigan na lalaki. Noong nagbinata na ako (puberty stage), 1st year high school, kung saan ang surge ng testosterone (erotic hormone) ay may naramdaman na akong kakaiba sa sarili ko na parang may libog na akong nararamdaman sa lalaki. Lumala pa ito ng sumunod na mga taon dahil sa pagkahilig na rin sa mga pambabae na musika, imahe, na gusto mong gayahin pero napansin ko rin, grabe ang guilt at shame na aking nararamdaman lalo na pagmay nakakasalamuha akong grupo ng mga lalaki. Nahihiya ka at natatakot na baka anong gawin nila sa akin (eg. bully). Kaya napakalungkot ko talaga nong sa high school life ko. Ang tanging bagay na nakakapagpasaya sa akin ay ang pagbebenta ng mga pagkain sa loob ng klase (nagnenegosyo na po ako since grade IV, ang tapatan ang talino ng mga kaklase at ang paglalaro ng gameboy/ playstation kasama ang malapit kung kaibigan na mas bakla pa sa akin sa kilos at pananalita.

Malakas po ang prinsipyo ko sa buhay na siyang nagpipigil sa akin na gumawa ng masama sa kapwa ko lalaki kahit mahirap po. Tinanggap ko po na bakla ako nong nasa 4th year high school ako ngunit sa halip na makadama ako ng kaginhawaan ay lalong lumala ang nararamdaman kung shame and guilt (iba ang tama ng kabaklaan sa akin). Gusto ko talaga na makipagkaibigan sa mga lalaki pero di ko magawa kasi parang may harang sa kumunikasyon ko sa kanila kaya ako ay lumaking introvert na at loner. May mga lalaking kaibigan din ako at that time nag-eencourage sa akin na sana maging lalaki na nga ako pero ayaw ko dahil hindi ko rin alam kung paano.

Nong nagkolehiyo na ako ay naging Kristiyano po ako. Malaking tulong po sa akin ito dahil napalapit ako sa Diyos at tuwing ako po ay dapang2x dahil ako ay nabully ay sa kanya po ako umiiyak at nakikipag-usap para mawala po ang sakit.  Dito ko rin po binawi ang aking pagkatao na ako ay lalaki at hindi ang pagiging bakla ang plano ng Diyos sa akin. Hindi lang po iyon, nagkaroon din po ako ng mga tunay na lalaking mga kaibigan kaso nga lang po ay hindi ko po naacknowledge na may kailangan pa akong matutunan para maging mature na lalaki (MAN) kagaya nila mula sa pagiging bata (good-boy image)/ para masabayan ko ang pagkalalaki nila. Ako lang po ang nag-iisang may history ng pagiging bakla sa 11 kung mga kaibigan na tunay na lalaki kaso hindi po ako masyadong nakikisabay sa iba sa kanila. Siguro mga 7 sa kanila dahil mga adik ang grupo nila ng DOTA at online games at may isa pang leader sa kanila na tumira ng MJ sa loob pa ng Christian training apartment! Takot din po akong makihalubilo sa mga kilalang kung mga lalaki sa katabing mga apartment kasi naglalaro sila ng basketball at baka hindi ako makasabay. Nagkaroon ako ng malapit kung lalaking kaibigan sa aming college (nursing pala natapos ko) at don na rin po ako nasanay na sumabay sa kanya at maghanap ng kaibigan na lalaki pero sadyang may skill pa ako na hindi natutunan at takot pa rin akong makipagkaibigan sa mga kaklase kung lalaki kaya madalas solo ako sa sa isang row, walang lalaki o babaeng kaibigan lalo na yung bakla.

Dito na rin ako nasanay na huwag makipaglapit sa mga bakla lalo na yung alam mong iba ang espiritu ng mga ito. Pagkakamali ko lang ay hindi ako masyadong nakipagbond sa mga tunay na lalaki kung kaibigan dahil takot akong hindi makasabay sa mga ginagawa ng isang lalaki kaya balik loner mode uli ako. Napansin ko kasi na pagkilala mo yung lalaki at alam mong ang turing niya sayo ay parang matalik na kaibigan/kapatid ay nawawala ang same-sex attraction at malakas na ang loob mo na kumilos na panglalaki. May isang pagkakataon nga na may bagong lipat sa aming apartment na macho at malakas talaga ang pagkalalaki dahil mahilig siya sa basketball. Ayon, natural instinct ko para mawala ang bias na aking nararamdaman ay kinakaibigan ko talaga para makita niya na ganito ako na hindi iyan ang habol ko. Sa pagtitiwala niya sa akin ay may time pang nakabrief lang siya sa harap ko, parang tinest din nya ako kung sincere ba ako at praise God napasahan ko naman (iimagine nyo nalang na may sexy na babaeng naghubad sa inyong harapan yan ang feeling nun). Yun na sana dapat ang taong pakiramdam kung makakatulong sa akin at gusto kung gayahin kaso nakakahiya talagang umamin na may ganito akong nakaraan kaya ayon, hindi ko natutunan ang dapat ay nadevelop na sa ganong edad ko bilang lalaki at sa busy na rin ng buhay student nurse dahil 4th year na ako. Sinabihan niya ako na marami pa akong makikilalang tao at mukhang yun yung sign na friendly ako na tao despite na loner. Marahil na rin dahil sa selling skill ko kaya lumalabas yung pagiging palakaibigan ko. May nakalimutan lang akong isang bagay dahil bilang isang lalaki ay hindi mo maiiwasan ang bugso ng laman (natural yan dahil sa testosterone) na dapat ay irechannel na sa babae. Nagpapakatotoo lang po ako.

Ngayon ay natapos na po ako sa aking pag-aaral ay gusto ko po sanang madevelop na ang aking identity bilang lalaki at hindi batang lalaki. Dahil sa hilig kung magresearch online ay sinubukan kung hanapin kung meron din bang mga kagaya ko na ang goal sa buhay ay mainlove sa isang babae at maayos ang relasyon sa mga kapwa lalaki kaya ayon nakita ko ang website na peoplecanchange.com. Nabasa ko po don na ang tanging paraan para madevelop ang identity mula sa pagkabakla ay isurrender po sa Diyos ang maling emosyon at makipagkaibigan sa grupo ng mga lalaki (barkada) para mawala po ang pakiramdam na iba ka sa kanila at maturuan po kung paano kumilos, mag-isip ang lalaki kapag may babae at ano ang interes ng mga lalaki. Mataas na po ang naisuko ko sa aking dating buhay dahil gusto ko po sana ay magka girlfriend na pero yung tamang diskarte po na panglalaki na panliligaw, pagtrato sa kanya. At sa kalaunan magkaroon ng pamilya na may suporta ng mga kaibigang lalaki para may matanungan naman po ako. Lalaki na po ako tingnan ngayon pero paminsan-minsan po ay nababalikan ako ng trauma ng nakaraan lalo na pagwala akong kasamang lalaki na magbibigay security sa aking identity para madama ko na "I belong here" na siyang dahilan na nagiging kabadong2x ako magpakalalaki.

Gusto ko po sanang magkatropa/barkada para matulungan po ako sa mga aspetong ito at ng may gagayahin din po ako. Dito ko po inopen ito sa Sulit dahil negosyante din ako kaya magkakasundo po tayo sa aspetong iyan. Bukod po dyan ay gusto ko na din po ang basketball at boxing, mag-gym, musikang panglalaki mostly boybands dahil mahilig din po akong kumanta at mag guitara. Sana po ay may mga kuya po tayong makakatulong sa akin at ituturing akong bunsong kapatid at willing po akong magpacorrect kung ano pa po ang hindi panglalaki na kilos, pag-iisip at salita. Nasa Cebu po ako ngayon at 22 po ang aking edad, naghahanap ng trabaho sa sales positon dahil diyan po ang aking interest. Tatanawin ko pong malaking utang na loob ang tutulong sa akin sa bagay na ito.

At sa lahat ng mga kagaya kung gustong magbago, may pag-asa pa po. Wag po kayong magcommit ng suicide o bibigay sa kabaklaan dahil hindi po iyan ang magandang buhay para sa isang lalaki. Basahin nyo po ang concept sa peoplecanchange.com at makikita niyo kung ano ang root cause ng di kaaya-ayang pakiramdam na yan. Imaster niyo po ang concept at hanap po kayo ng tropa na pwede kayong matulungan sa problema. Sana kapulutan ito ng aral ng mga magulang para walang mangyaring ganito sa inyong anak. "Prevention is better than cure". :)

We Found Another Way Out

On these pages, those of us who have resolved past homosexual conflicts share our stories and experience for the benefit of those who may be conflicted, as we once were, and who seek similar change.

In sharing our experience, we mean no disrespect to those who identify as gay and choose to live a gay life. They are as deserving of respect as we are. Their path may be right for them. We cannot judge another person's life.

All we know is that this path of change is right for us, because in it we have found the healing, acceptance, love, brotherhood and peace that we had really been seeking all along.

Confronting a Lose-Lose Choice?

Facing the reality that you have unwanted homosexual feelings can cause tremendous turmoil - especially if those feelings conflict with deeply held values, beliefs and life goals.

We know what it's like. We've been there.

We, too, once felt hopelessly caught between two conflicting and painful choices:

• either meet our deep longing for masculine love - but betray our values, beliefs and life goals...

• or else be true to our values, beliefs and goals - but painfully suppress our longings for love and masculine connection.

Either way, it seemed, we lost.

Finding Root Causes, Meeting Underlying Needs

Like you, we never chose to have homosexual feelings. So we couldn't simply choose not to have them. We couldn't just wish them away or will them away.

But we discovered that we could address the root causes of the conflict - which wasn't really about sex at all. Rather, the longing for male love was, for us at least, really a deep, unmet need from childhood and youth — a longing for a father's affirmation, perhaps, or a peer group's inclusion, or our own internal sense of just being "one of the guys."

What we really needed was to fulfill - rather than suppress - the underlying, core need: a need not for sex or romance with men but for brotherly love. For male community. For self acceptance. And for affirmation, as a man among men.

We call it A M.A.N.S. Journey ... a journey of masculine connection. Of rigorous authenticity. Of genuine need fulfillment. And courageous surrender.

Make no mistake - this is difficult, sometimes painful work. But ultimately it brought us great joy, much more so than we had ever been able to find in a gay life, identity or gay relationships. In fact, we found it led us to the goal we were really seeking all along.